Porady

Ciąża urojona

Cykl płciowy suczki składa się z okresu przedrujowego, rui właściwej, okresu porujowego oraz okres spokoju płciowego. Ciąża urojona jest naturalnym czasem w fazie porujowej u nieciężarnej suczki. Wystepuje zwykle około 6­10 tygodni po cieczce i wiąze się z produkcją hormonu – prolaktyny. Mogą  pojawić się  wówczas  zachowania  kliniczne  przypominające  opiękę  nad szczeniętami  jak wicie  gniazda,  opieka  nad  zabawkami,  chowanie  się  w  ustronne  miejsca  czy  nadpobudliwość.
Podstawowym  objawem  jest  powiększeenie  gruczołów  mlekowych  oraz  pojawienie się  w  nich mleka. Niekiedy dołącza się ból listwy mlecznej. Nierzadko suczka traci apetyt.

Dlaczego ciąża urojona występuje?

Ciąża urojona to spadek po przodkach psa domowego, czyli wilkach. W wilczych watahach tylko para  dominująca ma  prawo  do  posiadania  potomstawa. Pozostałe suki w stadzie  przyjmują rolę
opiekunek, kiedy matka jest nieobecna.

Co zrobić jeśli dochodzi do silnie wyrażonej ciąży urojonej?

Zaczyna  się  od  zastosowania  metod  zachowawczych.  Należy  usunąć  wszystkie  przedmioty  i zabawki,  którymi  suczka  zaczyna  się  “opiekować”.  Dodatkowo  należy  zwiększyć  ilość  ruchu,
chociażby  przez  częstsze  i  dłuższe  spacery.  Jeśli  zwierzę  ma  apetyt  można  zmniejszyć  ilość podawanego pokarmu. Metody zachowacze pomagają głównie u suk, które mają słabo lub średno wyrażone objway ciąży urojonej.  Dodatkowo  można  podawać  preparaty  ziołowe  na  bazie  niepokalanka,  mniszka lekarskiego, pietruszki i kasztanowca.

W  stanach  ciężkich  konieczne  jest  włączenie  do  terapi  preparatow  hormonalnych  opartych  na bromokryptynie lub kabergolinie. Suczki o  bardzo  wyraźnych  ciążach  urojonych  zaleca  się  sterylizować  w  okresie  spokoju płciowego.

Szczepienia wykonywane u psów

Przeciwko jakim chorobom zakaźnym możemy szczepić?
– nosówka
– parwowiroza
– zakaźne zapalenie wątroby (choroba Rubharta)
– parainfluenza/kaszel kenelowy
– wścieklizna
– leptospiroza
– borelioza

Jak powinien wyglądać schemat szczepień profilaktycznych u szczenięcia?

1) Pierwsze szczepienie powinni zostać wykonane pomiędzy 6­7 tygodniem życia. Szczepienie to powinno obejmować nosówkę i parwowirozę. Szczepionki  stosowane  do  tego  szczepienia  nazywa  się  szczepionkami  przełamującymi, ponieważ wygaszają pobraną z siarą odporność matczyną i skłaniają organizm szczenięcia do wytworzenia własnej, znacznie trwalszej ochrony.

2) Drugie  szczepienie  wykonuje  się  w  10  –  11  tygodniu.  Obejmuje  ono  nosówkę, pawowirozę oraz zakaźne zapalenie wątroby. Szczepienie  to  ma  za  zadanie  podnieść  odporność  do  poziomu  na  tyle  skutecznego  by zwierzę mogło się obronić przed infekcjami samodzielnie.

3) Trzecie szczepienie  jest  powtórzeniem  poprzednich,  czyli  nosówki,  parwowirozy  i zakaźnego  zapalenia  wątroby  oraz    dodatkowo  parainfluenzy  stanowiącej  czynnik infekcyjny wywołujący kaszel kenelowy. Możliwe jest łączenie ostataniego szczepienia ze szczepieniem przeciwko wściekliźnie. Szczepienie  przeciwko  wściekliźnie  jest  jedynym  wymaganym  prawem  szczepieniem. Zgodnie z polskimi przepisami powinno być wykonane między 3 a 4 miesiącem życia oraz być powtarzane co roku.

4) Kolejne  do szczepienia    na  nosówkę,  parwowirozę,  zakaźne  zapalenie  wątroby  i parainfluenzę wykonuje się po roku, a potem co 2 ­ 3 lata. Ze względu na udowodnione powstawanie  po  szczepieniu  dużych  kompleksów  białkowych  (immunologicznych)  nie zaleca się obecnie szczepić częściej, poniważ grozi to uszkodzeniem nerek lub trzustki.

5) Odporność przeciw parainfluenzie utrzymuję się 1 rok. Psy narażone na kaszel kenelowy (np.  mieszkające  na  dużych  osiedlach)  można  doszczepiać  szczepionką  donosową  lub podawaną podskórnie corocznie przed sezonem jesiennym.

6) Szczepienia przeciwko leptospirozie oraz boreliozie powinny być wykonywane jedynie u psów znajdujących sie w grupie ryzyka. W przypadku  leptospirozy są to psy często pływające, zwłaszcza w leśnych stawach lub na obszarach,  gdzie  występują  duże  populacje  gryzoni.  W  praktyce są  to  psy  pracujące  w służbach ratowniczych oraz psy myśliwskie ­ aportery. Na boreliozę narażone są  głównie psy  często wyprowadzane do lasów, gdzie występują duże  populacje  kleszczy  zarażonych  borelią.  W  Polsce  obszarami  o  nasilonym występowaniu boreliozy są Mazowsze oraz Lubelszczyzna.
W przypadku obu chorób szczepienie należy wykonać około miesiąc przed okresem letnim.
Należy również pamiętać, że szczepionki przeciwko leptospirze chronią psa jedynie przez okres  6  miesięcy  oraz  nie  indukują  powstania  odporności  przeciwko  wszystkim  rodzajom leptospir.
Szczepionki  przeciwko  boreliozie  powodują  powstaniem  dłuższej i silniejszej  odporności, gdyż  na  okres  roku  po  dwukrotnym  zaszczepieniu  w  odstępie  4  tygodni.  Kolejne do szczepienia powinno się wykonać po roku.
! Należy pamiętać, że ze względu na dużą różnorodność organizmów z rodzaju Borelia sp. oraz Leptospira sp. szczepienie nie powoduje 100% ochrony przed zarażeniem, natomiast może złagodzić przebieg ewentualnej choroby.

Przemieszczanie zwierząt

Ze względu na ciągle zmieniające się przepisy przed wyjazdem należyc sprawdzić czy podane wymogi nie zostały zaktualizowane.

Ogólne zasady przemieszczania zwierząt towarzyszących po terenie UE (obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r.)

Psy, koty, fretki:

1. Zwierzęta muszą zostać oznakowane za pomącą mikroczipu. Zaimplantowany mikroczip musi być zgodny z normą ISO 11784 i ISO 11785 i wykorzystującty technologię HDX lub FDX-B.
Tatuaż są metodą, która była akceptowana do dnia 3 lipca 2011 r. Po tym okresie, obowiązującą podczas przemieszczania metodą znakowania psów, kotów i fretek jest oznakowanie mikroczipem
Jednakże zwierzęta oznakowane czytelnym tatuażem przed ww. datą, moga być w dalszym ciągu przemieszczane zgodnie z obowiązującymi przepisami i takie znakowanie jest traktowane jako zgodne z zapisami art. 4 rozporządzenia (WE) 998/2003, jeśli w czasie przemieszczania towarzyszyć im będzie dowód potwierdzający oznakowanie tatuażem przed dniem 3 lipca 2011 r.

2. Muszą zostać zaszczepione przeciwko wściekliźnie. Szczepienie uzyskuje ważność po upływie 21 dni od jego dokonania w przypadku pierwszego szczepienia wykonanego u zwierzęcia w wieku powyżej 3 miesięca życia. W przypadku kolejnych szczepień przeprowadzonych regularnie w odstepach wskazanych w odpowiedniej sekcji paszportu, szczepienie uzyskuje ważność w dniu podania dawki przypominającej szczepionki.

Data szczepienia nie może być wcześniejsza niż data zaczipowania zwierzęcia.

3. Muszą być zaopatrzone w paszport, wystawiony przez upoważnionego lekarza weterynarii, poświadczający ważność szczepienia przeciwko wściekliźnie. Rejestr lekarzy upoważnionych do wystawiania paszportów dla zwierząt domowcych w poszczególnych województwach są dostępne na stronie www.vetpol.org.pl

4. W przypadku podróży na teretorium następujących krajów:
– Wielka Brytania
– Irlanidia
– Finlandia
– Malta
u psów dodatkowo obowiązuje profilaktyka przeciw tasiemcom Echnococcus multilocularis preparatem zwierającym praziquantel lub inną substancję farmakologicznie czynną mającą udowodnione dziłanie przeciw ww. tasiemcom.

Profilaktyka musi zostać wykonana w okresie nie dłuższym niż 120 godzin ale nie krótszym niż 24 godziny przed datą ich planowanego wprowadzenia do tych państw.

5. W przypadku przemieszczania zwierząt w celach komercyjnych lub przemieszczanie zwierząt w liczbie 5 lub większej – dodatkowo zwierzętą winno towarzyszyć świadectwo zdrowia wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii

Niektóre kraje mają dodatkowe wymagania związane z przemieszczaniem zwierząt, które można sprawdzić tutaj (kliknij link).

Czy warto sterylizować kotki oraz czy warto ryzykować?

Prędzej czy później właściciel kocicy zada sobie pytanie jak poradzić sobie z rują u swojego zwierzęcia?
Ograniczyć płodności kotki można podając tabletki antykoncepcyjne, stosując preparaty iniekcyjne lub wykonując zabieg sterylizacji*.
Właściciele często decydują się na podaż hormonów. Czy to najlepsza droga?
U kotów rutynowo w celu antykoncepcyjnym podawany jest octan medroksyprogesteronu – syntetyczna pochodna progesteronu. Upraszczając podawanie analogów progesteronu sprawia, że organizm kotki zachowuje się tak, jakby stale był ciąży, przez co blokowane są kolejne cykle płciowe.
Należy pamiętać, że regularne stosowanie hormonów doprowadza do rozrostu błony śluzowej macicy, co zwiększa ryzyko występowania ropomacicza, które jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia. W konsekwencji jedynym skutecznym sposobem jego leczenia jest zabieg usunięcia macicy. Dodatkowo podaż hormonów może prowadzić do rozrostu gruczołu sutkowego i zwiększonej częstotliwości występowania jego nowotworów. A do innych działań niepożądanych zalicza się cukrzycę, akromegalię oraz zahamowanie czynności nadnerczy. Bezwzględnie środki antykoncepcyjne należy stosować u samic nieciężarnych, gdyż podając je kotce będącej w ciąży można doprowadzić do przenoszenia ciąży i wstrzymania akcji porodowej.

Z drugiej strony zabieg sterylizacji polega na usunięciu macicy i jajników w znieczuleniu ogólnym. Ovariohysterectomia wykonywana jest u zdrowego, najczęściej młodego zwierzęcia, u którego ryzyko operacyjne jest niewielkie. Jeśli nie wystąpią komplikacje (np. rozlizanie rany) kotka wraca do zdrowia w przeciągu 7 – 14 dni. Do wad sterylizacji zalicza się tendencje do tycia. Aby temu zapobiec zaleca regularną kontrolę masy ciała oraz podaż karmy dla zwierząt sterylizowanych. Należy również zaznaczyć ryzyko otyłości jest zdecydowanie mniejsze u kotek wchodzących.
Obecnie uznaje się, że najwłaściwszym rozwiązaniem jest zabieg sterylizacji, zarówno ze względów zdrowotnych, jak i zmniejszenia liczebności populacji zwierząt bezpańskich. Leki antykoncepcyjne mogą być stosowane jako doraźna metoda kontroli płodności, ale nie powinno być to rozwiązanie na całe życie.

* Sterylzacja medycznie to zabieg podwiązania jajowodów lub nasieniowodów, usunięcie jajników i macicy lub jąder to kastracja. Zwyczajowo jako sterylizację określa się zabiegi dokonywane na samicach, a kastracją na samcach.

Dlaczego warto kastrować kocury?

Kocury wychodzące warto kastrować przede wszystkim w celu ograniczenia populacji bezdomnych kociąt. Warto uświadomić sobie, że jeden kocur w ciągu życia jest w stanie spłodzić nawet ponad 2000 kociąt.

Dodatkowo kastrując kocura można zmniejszyć intensywność zapachu moczu u kotów znaczących, co ma znaczenie u kotów mieszkających w domu. Należy jednak pamiętać, że efekt wyczuwalny jest dopiero po około miesiącu.

Wczesna kastracja już w 7 – 9 miesiącu życia może spowodować, że kocur w ogóle nie nauczy się znaczyć. Kastracja kocurów jest zabiegiem mało inwazyjnym, a ryzyko narkozy jeżeli zwierzę jest młode i zdrowe minimalne.

Zalecenia pozabiegowe
Dla suki

Proszę:

  • chronić ranę przed lizaniem (fartuszek pooperacyjny ma być stale założony)
  • podawać po … tabletce leku przeciwbólowego raz dziennie (od jutra)
  • przez 2 kolejne dni proszę ograniczyć ruch (wskakiwanie, zeskakiwanie, długie spacery)
  • nie podawać dziś suczce nic do jedzenia, wieczorem można podać wodę do picia
  • zgłosić się na wizytę kontrolną za tydzień (jeśli wystąpiłyby jakiekolwiek niepokojące
    objawy (np. wymioty, brak apetytu, wysoka temperatura, silna apatia, wzmożone pragnienie,
    wypływ z rany) proszę zgłosić się wcześniej


  • Zaleca się:

  • kontrolować masę ciała
  • przejść na karmę dla zwierząt sterylizowanych

  • Dla psa

    Proszę:

  • chronić ranę przed lizaniem (kołnierz pooperacyjny ma być stale założony)
  • nie podawać dziś psu nic do jedzenia, wieczorem można podać wodę do picia
  • zgłosić się na wizytę kontrolną za tydzień (jeśli wystąpiłyby jakiekolwiek niepokojące
    objawy (np. wymioty, brak apetytu, wysoka temperatura, silna apatia, wzmożone pragnienie,
    wypływ z rany) proszę zgłosić się wcześniej


  • Zaleca się:

  • kontrolować masę ciała
  • przejść na karmę dla zwierząt sterylizowanych

  • Dla kotki

    Proszę:

  • chronić ranę przed lizaniem (kołnierz pooperacyjny ma być stale założony)
  • przez 2 kolejne dni proszę ograniczyć ruch (wskakiwanie, zeskakiwanie)
  • nie podawać dziś kotce nic do jedzenia, wieczorem można podać wodę do picia
  • zgłosić się na wizytę kontrolną za tydzień (np. wymioty, brak apetytu, wysoka temperatura,
    silna apatia, wzmożone pragnienie, wypływ z rany) proszę zgłosić się wcześniej


  • Zaleca się:

  • kontrolować masę ciała
  • przejść na karmę dla zwierząt sterylizowanych

  • Dla kocura

    Proszę:

  • nie podawać dziś kotu nic do jedzenia, wieczorem można podać wodę do picia


  • Zaleca się:

  • kontrolować masę ciała
  • przejść na karmę dla zwierząt sterylizowanych

Uszy

Zdrowe uszy są czyste, nie mają zapachu, skóra wewnątrz uszu jest jasnoróżowa, a gromadzenie się woskowiny jest minimalne. Sprawdzaj uszy swojego zwierzęcia regularnie.

Objawy chorób uszu
  • nieprzyjemny zapach
  • intensywne, częste drapanie ucha i głowy
  • wrażliwość na dotyk, nierzadko wynikająca z bólu
  • częste potrząsanie głową, przechylanie głowy na jedną stronę
  • czarny lub żółtawy wypływ z ucha
  • rumień bądź opuchlizna brzegu ucha lub/i wejścia do kanału słuchowego
  • zmiany w zachowaniu, takie jak: apatia, depresja lub nerwowość
  • gromadzenie się ciemnobrązowej woskowiny
  • utrata równowagi lub słuchu oraz dezorientacja
  • krwawienie lub wypływ przypominający fusy z kawy


  • Choroby uszu i ich przyczyny

    Niektóre zwierzęta są zdecydowanie bardziej podatne na zapalenie uszu niż inne. Najczęściej dotyczy to psów ze zwisającymi uszami lub psów z obficie owłosionymi wnętrzami małżowin usznych. Psy ze zdiagnozowaną alergią znajdują się również w grupie większego ryzyka.

    Zapalenie ucha zewnętrznego oraz zapalenie ucha środkowego są zwykle spowodowane przez bakterie lub drożdże. Inne dość częste przyczyny to: ciało obce w kanale słuchowym lub też zbyt duża ilość włosów zbitych w kołtuny, które uniemożliwiają prawidłową wentylację uszu. Zakażenie ucha może być również objawem problemów ogólnych, takich jak: alergie, zaburzenia hormonalne lub choroby dziedziczne. Jeśli zauważysz którykolwiek z objawów chorób uszu, nie zwlekaj i skontaktuj się ze swoim lekarzem weterynarii. Lekarz przeprowadzi badanie, oceni przyczynę i zaleci skuteczne leczenie.

    Roztocza to dość częste pasożyty, wywołujące choroby uszu. Roztocza są wysoce zaraźliwe i bardzo łatwo przenoszą się z chorego zwierzęcia na zdrowe. Powodują bardzo silny świąd – chore zwierzę bardzo intensywnie się drapie. Charakterystycznym objawem jest wydzielina z ucha, która swoim wyglądem przypomina fusy z kawy.

    Krwiak małżowiny usznej najczęściej powstaje podczas uszkodzenia mechanicznego, spowodowanego energicznym potrząsaniem głową, drapaniem lub innym urazem ucha, skutkującym uszkodzeniem naczyń krwionośnych i powstaniem widocznego nagromadzenia się krwi pod skórą w jednym miejscu małżowiny usznej. Krwiak małżowiny usznej wymaga interwencji lekarskiej.

    Głuchota może być spowodowana urazem, głośnym hałasem lub też może być wynikiem zakażenia. Głuchota od urodzenia najczęściej jest uwarunkowana dziedzicznie. Stopniowa utrata słuchu może być związana z podeszłym wiekiem zwierzęcia. Niestety, najczęściej głuchota jest nieodwracalna.

    Zapobieganie

    Sprawdzaj regularnie stan uszu Twojego psa i kota. Okresowe czyszczenie uszu specjalnie do tego przeznaczonym i zaleconym przez Twojego lekarza weterynarii preparatem może być pomocne w utrzymaniu właściwego stanu uszu.

    Jak aplikować do uszu krople lub maści psom i kotom?
  • oczyść dokładnie zewnętrzny kanał słuchowy przy pomocy bawełnianego wacika
  • przeczytaj starannie instrukcję na etykiecie w celu prawidłowego dawkowania
  • delikatnie pociągnij małżowinę uszną, wciśnij pożądaną ilość maści lub kropli i zaaplikuj ją do najniższej części kanału słuchowego
  • delikatnie wymasuj okolicę ucha, aby pomóc przemieścić się preparatowi głębiej; jeśli w kanale słuchowym znajduje się dostateczna ilość preparatu, zaczniesz słyszeć charakterystyczne chlupotanie w czasie masażu
  • WAŻNE:

    Leczenie jest wówczas skuteczne, jeśli postępujesz zgodnie z zaleceniami Twojego lekarza weterynarii. Nawet jeśli po kilku aplikacjach zobaczysz poprawę, kontynuuj podawanie leku tak długo, jak ustalił to lekarz. Podczas aplikowania lekarstwa zachowaj spokój – Twój kot lub pies wyczuje, jeżeli będziesz zdenerwowany, może to skomplikować podawanie lekarstwa. Zawsze chwal i nagradzaj swoje zwierzątko smakołykiem.


Oczy - pies

Oczy zdrowego psa powinny być przejrzyste, jasne kąciki oczu bez zanieczyszczeń, zdrowe oczy nie powinny łzawić, spojówki powinny mieć barwę lekko różową.

Częste objawy chorobowe:
  • zaczerwienione, spuchnięte powieki i spojówki
  • wypływ ropny na powierzchni oka lub w kątach oczu
  • mętna lub matowa powierzchnia gałki ocznej
  • widoczny fałd trzeciej powieki, wychodzący na powierzchnię gałki ocznej
  • obfite łzawienie
  • przebarwiona sierść wokół oczu


  • Najczęściej występujące choroby oczu i ich objawy

    Zapalenie spojówek jest to zapalenie błony, która pokrywa wewnętrzną część obu powiek. Jest wiele przyczyn, które mogą być powodem zapalenia spojówek. Najczęstsze z nich to: alergia, zakażenia bakteryjne, grzybicze czy wirusowe, uraz mechaniczny, nieprawidłowa produkcja łez.

    Suche zapalenie spojówki (tzw. suche oko) występuje wówczas, kiedy gruczoły łzowe nie są w stanie dostarczyć oku psa niezbędnej ilości łez. Choroby wirusowe, reakcje polekowe, alergie czy urazy mogą być jedną z przyczyn tego schorzenia. Wśród psów występują rasy, które mają szczególne predyspozycje do występowania tego schorzenia. Nieprawidłowo leczone lub przewlekłe suche zapalenie spojówki może spowodować utratę wzroku.

    Owrzodzenie rogówki jest najczęściej wynikiem uszkodzenia powierzchni rogówki, co może być spowodowane przez czynniki fizyczne, takie jak zadrapanie, bądź jest też jednym z objawów zakażenia bakteryjnego lub wirusowego. Może być też jedną z konsekwencji niedostatecznej produkcji łez.

    Łzawiące oczy – jeżeli Twój pies nieustannie łzawi, bądź też sierść wokół jego oczu jest przebarwiona, może to być objawem dziedzicznego efektu, polegającego na zniekształceniu, bądź niedrożności przewodów nosowo – łzowych, co blokuje prawidłowy wypływ łez.

    Katarakta i jaskra – u psów, podobnie jak i ludzi, mogą występować te dwie poważne choroby oczu. Katarakta powoduje zmatowienie soczewki wewnątrz oka. Najczęściej jest obserwowana u starszych lub cierpiących na cukrzycę psów. Katarakta jest tez najczęstszym powodem ślepoty u psów. U niektórych raz to schorzenie ma podłoże dziedziczne. Jak najwcześniej przeprowadzona diagnoza przez lekarza weterynarii jest bardzo istotna, ponieważ zwierzęta obciążone tą wadą nie powinny być przeznaczone do rozrodu. Jaskra jest efektem zbyt wysokiego ciśnienia wewnątrz gałki ocznej.

    Badania stosowane w diagnozowaniu problemów z oczami:

  • barwienie fluoresceiną w celu rozpoznania wrzodów rogówki
  • test łzowy Schirmera w celu oceny ilości produkowanych łez
  • badanie ciśnienia w gałce ocznej w celu wykrycia jaskry
  • badanie za pomocą oftalmoskopu w celu zbadania komory oka
  • Jak aplikować krople do oczu?
  • przy pomocy bawełnianego wacika zamoczonego w roztworze soli fizjologicznej usuń wypływ z okolic oka
  • sprawdź instrukcje na buteleczce dotyczące dawki, wstrząśnij, jeżeli to konieczne
  • trzymaj buteleczkę między kciukiem i palcem wskazującym, drugą rękę umieść pod żuchwą psa, podtrzymując w ten sposób głowę
  • przechyl głowę psa lekko do tyłu, aby zapobiec mruganiu przytrzymaj wolnymi palcami otwarte powiek
  • trzymaj buteleczkę z kroplami blisko oka, ale NIE dotykaj powierzchni oka
  • ściśnij, celując kroplami w środek oka, następnie uwolnij głowę psa po tym, jak krople znajdą się w oku
  • twój pies będzie mrugał, rozprowadzając lekarstwo po powierzchni oka

  • Jak aplikować maść do oczu?
  • przy pomocy bawełnianego wacika zamoczonego w roztworze soli fizjologicznej usuń wypływ z okolic oka
  • sprawdź instrukcje na tubce dotyczące dawki
  • delikatnie odsuń górną i dolną powiekę oka
  • trzymaj tubkę równolegle do dolnej powieki, wyciśnij maść na brzeg powieki (w ilości wielkości ziarnka ryżu)
  • nie pozwól tubce dotknąć powierzchni oka
  • uwolnij głowę psa i pozwól mu mrugać
  • jeżeli to koniecznie – masuj jednocześnie górną i dolną powiekę w celu rozprowadzenia lekarstwa
  • WAŻNE:

    Leczenie jest wówczas skuteczne, jeśli postępujesz zgodnie z zaleceniami Twojego lekarza weterynarii. Nawet jeśli po kilku aplikacjach zobaczysz poprawę, kontynuuj podawanie leku tak długo, jak ustalił to lekarz. Podczas aplikowania lekarstwa zachowaj spokój – Twój kot lub pies wyczuje, jeżeli będziesz zdenerwowany, może to skomplikować podawanie lekarstwa. Zawsze chwal i nagradzaj swoje zwierzątko smakołykiem.


Oczy - kot

Oczy zdrowego kota powinny być przejrzyste i jasne, a obszar wokół źrenicy gałki ocznej biały.

Częste objawy chorobowe:
  • zaczerwienione wewnętrznego obszaru powieki
  • wysięk ropny zbierający się na powierzchni oka lub w kątach oczu
  • zmętnienie wewnątrz źrenicy gałki ocznej
  • matowa powierzchnia oka
  • wypadająca trzecia powieka
  • zabarwiona łzami sierść wokół oczu


  • Najczęściej występujące choroby oczu i ich objawy

    Zapalenie spojówek jest to zapalenie błony, która pokrywa wewnętrzną część obu powiek. Jedną z przyczyn zapalenia spojówek może być alergia, inne możliwe przyczyny to zakażenia bakteryjne, grzybicze czy wirusowe. Nawracające lub przewlekłe zapalenie spojówek u kotów bardzo często jest wynikiem zakażenia wirusem herpes. Wirus ten jest silnie zaraźliwy dla innych kotów, więc zakażonego kota należy izolować od innych.

    Owrzodzenie rogówki jest najczęściej wynikiem uszkodzenia powierzchni rogówki, co może być spowodowane przez czynniki fizyczne, najczęściej zadrapanie podczas
    walk między kotami, bądź też jest jednym z objawów zakażenia bakteryjnego lub wirusowego.

    Łzawiące oczy – jeżeli Twój kot nieustannie łzawi, bądź też sierść wokół jego oczu jest przebarwiona, może to być objawem dziedzicznego defektu, polegającego na
    zniekształceniu bądź niedrożności przewodów nosowo-łzowych, co blokuje prawidłowy wypływ łez.

    Katarakta i jaskra – u kotów, podobnie jak u i ludzi, mogą występować te dwie poważne choroby oczu. Katarakta, powoduje zmatowienie soczewki wewnątrz oka.
    Najczęściej jest obserwowana u starszych lub cierpiących na cukrzycę kotów. Jaskra jest efektem zbyt wysokiego ciśnienia wewnątrz gałki ocznej.

    Badania stosowane w diagnozowaniu problemów z oczami:

  • barwienie fluoresceiną w celu rozpoznania wrzodów rogówki
  • test łzowy Schirmera w celu oceny ilości produkowanych łez
  • badanie ciśnienia w gałce ocznej w celu wykrycia jaskry
  • badanie komory oka za pomocą oftalmoskopu
  • Jak aplikować krople do oczu?
  • przy pomocy bawełnianego wacika zamoczonego w roztworze soli fizjologicznej usuń wypływ z okolic oka
  • trzymaj swojego kota z boku na kolanach lub postaw go na stole (możesz potrzebować pomocy drugiej osoby w wypadku wyboru drugiej opcji)
  • sprawdź instrukcje na buteleczce dotyczące dawki, wstrząśnij, jeżeli to konieczne
  • trzymaj buteleczkę między kciukiem i palcem wskazującym, drugą ręką podtrzymuj głowę kota
  • przechyl głowę kota lekko do tyłu, aby zapobiec mruganiu przytrzymaj wolnymi palcami otwarte powiek
  • trzymaj buteleczkę z kroplami blisko oka, ale NIE dotykaj powierzchni oka
  • ściśnij, celując kroplami w środek oka, następnie uwolnij głowę kota po tym, jak krople znajdą się w oku
  • twój kot będzie mrugał, rozprowadzając lekarstwo po powierzchni oka

  • Jak aplikować maść do oczu?
  • przy pomocy bawełnianego wacika zamoczonego w roztworze soli fizjologicznej usuń wypływ z okolic oka
  • trzymaj swojego kota z boku na kolanach lub postaw go na stole (możesz potrzebować pomocy drugiej osoby w wypadku wyboru drugiej opcji)
  • sprawdź instrukcje na tubce dotyczące dawki
  • delikatnie odsuń górną i dolną powiekę oka
  • trzymaj tubkę równolegle do dolnej powieki, wyciśnij maść na brzeg powieki (w ilości wielkości ziarnka ryżu)
  • uwolnij głowę kota i pozwól mu mrugać
  • jeżeli to koniecznie – masuj jednocześnie górną i dolną powiekę w celu rozprowadzenia lekarstwa
  • WAŻNE:

    Leczenie jest wówczas skuteczne, jeśli postępujesz zgodnie z zaleceniami Twojego lekarza weterynarii. Nawet jeśli po kilku aplikacjach zobaczysz poprawę, kontynuuj podawanie leku tak długo, jak ustalił to lekarz. Podczas aplikowania lekarstwa zachowaj spokój – Twój kot lub pies wyczuje, jeżeli będziesz zdenerwowany, może to skomplikować podawanie lekarstwa. Zawsze chwal i nagradzaj swoje zwierzątko smakołykiem.


Cukrzyca

Co to jest cukrzyca
Cukrzyca jest bardzo poważną chorobą, polegającą na zaburzeniach funkcjonowania trzustki, czego skutkiem jest niedostateczna ilość produkowanej przez ten narząd insuliny
Jak działa insulina?

Za każdym razem, kiedy Twój kot lub pies zjada posiłek, glukoza zawarta w pokarmie absorbowana jest z jelit i przedostaje się do układu krwionośnego.
Glukoza jest niezbędnym paliwem dla wszystkich komórek organizmu, koniecznym do prawidłowego ich funkcjonowania. Podczas posiłku insulina jest uwalniana przez trzustkę. Insulina umożliwia glukozie opuszczenie układu krwionośnego i przedostanie się do komórek (między innymi: wątroby, nerek, mózgu i komórek mięśni). Można porównać insulinę do swoistego klucza, który otwiera drzwi, aby
wpuścić glukozę do komórek, gdzie jest niezbędna jako źródło energii.

Na jakie objawy należy zwrócić uwagę?

Niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem weterynarii, jeśli zaobserwujesz u swojego zwierzęcia następujące objawy:

  • wzmożone pragnienie
  • częste oddawanie moczu
  • zmiana apetytu
  • utrata masy ciała
  • pogarszający się stan okrywy włosowej
  • ospałość, apatia lub brak energii
  • jeżeli to koniecznie – masuj jednocześnie górną i dolną powiekę w celu rozprowadzenia lekarstwa

  • Co się dzieje w wypadku braku insuliny?

    U zwierząt z cukrzycą trzustka nie produkuje wystarczającej ilości insuliny. Bez insuliny glukoza nie jest w stanie opuścić układu krwionośnego i przedostać się do komórek. Dlatego też ilość krążącej glukozy w układzie krwionośnym będzie wzrastała do bardzo wysokiego, patologicznego poziomu. Zamiast do komórek organizmu, glukoza trafia do moczu, dlatego jednym z objawów cukrzycy jest obecność glukozy w moczu. Mocz zdrowego zwierzęcia nie zawiera glukozy.

    Przy niedoborze insuliny komórki nie otrzymują pożądanej energii w postaci glukozy. Organizm, broniąc się przed niedożywieniem komórek, uruchamia inne – nieprawidłowe procesy pozyskiwania energii, które nie zależą od glukozy, takie jak na przykład rozpad tłuszczu. Te nieprawidłowe mechanizmy doprowadzają do powstawania toksycznych produktów, które powodują pojawienie się wielu niekorzystnych objawów.

    W celu uzyskania szerszych informacji, dotyczących cukrzycy u Twojego zwierzęcia, odwiedź:
    www.cat-dog-diabetes.com

    Czy cukrzyca może być leczona?

    Twój lekarz weterynarii przeprowadzi szczegółowe badania i omówi, jak można poradzić sobie z cukrzycą. Każdy przypadek tej choroby u każdego zwierzęcia musi być leczony indywidualnie, co uzależnione jest od stopnia niedoboru insuliny. Leczenie cukrzycy w większości przypadków polega na iniekcjach insuliny, podawanych w indywidualnie i bardzo precyzyjnie określonych dawkach, o tych samych porach dnia, jak również stosowaniu specjalnej diety.


Choroby zakaźne i szczepienia - pies

Chroń swojego najlepszego przyjaciela

Najlepsze, co możesz zrobić, aby zapewnić swojemu psu długie i zdrowe życie, to zabezpieczenie przeciwko powszechnym chorobom zakaźnym psów. Matka Twojego psa przekazała szczeniętom wraz z mlekiem odporność przed chorobami. Jednak matczyna ochrona jest skuteczna tylko przez kilka pierwszych tygodni życia. Później zapewnienie tej ochrony zależy już tylko od Ciebie.

Kiedy mój pies powinien zostać zaszczepiony?

Zdrowe szczenięta są chronione przez pierwsze tygodnie życia przeciwciałami, które otrzymały głównie z mlekiem matki. Jednak poziom odporności matczynej bardzo szybko opada. Około 6. tygodnia życia większość szczeniąt nie jest już chroniona i w tym wieku szczenię powinno zostać uodpornione przeciwko dwóm najgroźniejszym chorobom: nosówce i parwowirozie szczepionką specjalnie przeznaczoną dla szczeniąt. Po ukończeniu 8. tygodnia życia należy wykonać powtórne szczepienie, stosując szczepionkę zawierającą również i inne antygeny. W 12. tygodniu wykonujemy ostatnie, trzecie szczepienie w cyklu szczepień szczeniąt. Zaszczepienie szczenięcia przeciwko chorobom zakaźnym nie gwarantuje odporności na całe życie. Twój pies będzie wymagał szczepień do końca życia. Lekarz weterynarii będzie w stanie dostosować właściwy schemat szczepień profilaktycznych do indywidualnych potrzeb Twojego psa.

Które szczepienia powinien otrzymać mój pies?

Twoje zwierzę bezwzględnie powinno być chronione przed chorobami, które są najbardziej powszechne, wysoce zakaźne i które wywołują poważne objawy, mogące być nierzadko przyczyną śmierci. Do takich chorób zakaźnych psów zalicza się przede wszystkim: nosówkę, parwowirozę, zakaźne zapalenie wątroby, zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli (kaszel kenelowy) oraz wściekliznę. Wszystkie szczepienia tu wymienione, jak i inne, powinny być zalecane i wykonywane tylko przez lekarza weterynarii. Lekarz ustala indywidualny program szczepień, dokonując oceny ryzyka w oparciu o warunki, w których się urodziło i wychowywało szczenię, środowisko, w którym przebywa, jak również jego styl życia.

Jak działają szczepionki?

Szczepionki zawierają małe ilości unieszkodliwionych wirusów, bakterii lub innych czynników chorobotwórczych. Zadaniem szczepionek jest stymulacja układu odpornościowego Twojego psa do produkcji przeciwciał. Przeciwciała mają zdolność zwalczania infekcji, nie dopuszczając do rozwoju ciężkich i często śmiertelnych chorób.

Nosówka psów

Jest to zakaźna choroba o bardzo ostrym przebiegu wywoływana przez wirus. Znanych jest kilka postaci nosówki: żołądkowo-jelitowa, oddechowa i nerwowa. W ostatnich latach występuje stosunkowo rzadko, przede wszystkim dzięki szeroko stosowanym szczepieniom profilaktycznym. W zdecydowanej większości przypadków choroba ta kończy się śmiercią psa.

Zakaźne zapalenie tchawicy i oskrzeli psów (kaszel kenelowy)

Jest to wysoce zaraźliwa choroba układu oddechowego psów. Wywołuje ją nie jeden, a kilka drobnoustrojów, między innymi: wirus parainfluenzy psów, adenowirus typu II oraz bakteria Bordetella bronchiseptica. Najbardziej charakterystycznym objawem jest suchy, uporczywy kaszel. Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania tej chorobie jest podanie szczepionki donosowej, budującej odporność miejscową w układzie oddechowym.

Parwowiroza psów

Najczęściej występująca choroba zakaźna u psów na całym świecie. Wywoływana przez wysoce oporny wirus, który może pozostawać w środowisku przez wiele miesięcy, stanowiąc źródło zakażenia dla innych psów. Parwowirus powoduje ostre, krwotoczne zapalenie jelit. Szczepienie jest jedyną pewną metodą zapobiegania tej potencjalnie śmiertelnej chorobie, która zazwyczaj ma najcięższy przebieg u młodych szczeniąt i psów w podeszłym wieku.

Zakaźne zapalenie wątroby psów (choroba Rubartha)

Choroba ta jest wywoływana przez adenowirus. Pies może zarazić się poprzez kontakt z wydzielinami, takimi jak: ślina, zakażony mocz lub kał. Zakaźne zapalenie wątroby powoduje zazwyczaj ciężką niewydolność wątroby, poważne uszkodzenie oczu i problemy z oddychaniem.

Leptospiroza

Choroba zakaźna wywoływana przez bakterie. Psy najczęściej zarażają się pijąc zakażoną leptospirami wodę z kałuż, kanałów lub rzek. Objawy leptospirozy to między innymi: wymioty, biegunka, żółtaczka, ostry ból brzucha, odwodnienie. Leptospiroza może doprowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia nerek lub wątroby. Człowiek może się również zarazić leptospirozą.

Wścieklizna

Jest to nieuleczalna w 100% śmiertelna choroba wirusowa, atakująca centralny układ nerwowy prawie wszystkich ssaków, włączając w to ludzi. Przenoszona jest poprzez kontakt ze śliną zakażonego zwierzęcia (również dzikiego: lisa, szopa czy nietoperza) poprzez ugryzienie lub każde inne uszkodzenie skóry. W Polsce wszystkie psy od 3. miesiąca życia podlegają obowiązkowemu
szczepieniu przeciwko wściekliźnie w odstępach 12-miesięcznych. Brak aktualnego szczepienia przeciwko wściekliźnie może narazić właściciela psa na poważne konsekwencje prawne.

Jak skuteczne jest szczepienie?


Choroby zakaźne i szczepienia - kot

Twój kot liczy na Ciebie w sprawach ochrony

Najlepsze, co możesz zrobić, aby zapewnić swojemu kotu długie i zdrowe życie to zabezpieczenie przeciwko powszechnym chorobom zakaźnym kotów. Matka Twojego kota przekazała kociętom wraz z mlekiem odporność przed chorobami. Jednak matczyna ochrona jest skuteczna tylko przez kilka pierwszych tygodni życia. Później zapewnienie tej ochrony zależy już tylko od Ciebie.

Kiedy mój kot powinien zostać zaszczepiony?

Zazwyczaj odporność, którą kocię otrzymało od matki utrzymuje się do 9. tygodnia życia. Najczęściej stosowany schemat szczepień rozpoczyna się właśnie w tym czasie: pierwsze szczepienie w 9. tygodniu życia i drugie 3–4 tygodnie później. Zaszczepienie kociaka przeciwko chorobom zakaźnym nie gwarantuje odporności na całe życie, od tego czasu Twój kot wymagał będzie szczepień do końca życia. Lekarz weterynarii będzie w stanie dostosować właściwy schemat szczepień profilaktycznych do indywidualnych potrzeb Twojego kota.

Które szczepienia powinien otrzymać mój kot?

Twoje zwierzę bezwzględnie powinno być chronione przed tymi chorobami, które są najbardziej powszechne, wysoce zakaźne i które wywołują poważne objawy, mogące być nierzadko przyczyną śmierci. Do takich chorób zakaźnych kotów zalicza się przede wszystkim: panleukopenię, zakaźne zapalenie nosa i tchawicy, kaliciwirozę, a ponadto zakażenie Chlamydophila, białaczkę kotów oraz wściekliznę. Wszystkie szczepienia tu wymienione, jak i inne, powinny być zalecane i wykonywane tylko przez lekarza weterynarii. Lekarz ustala indywidualny program szczepień, dokonując oceny ryzyka, opartego o analizę takich czynników, jak: warunki, w których się urodziło i wychowywało kocię, środowisko, w którym przebywa, jak również jego styl życia.

Jak działają szczepionki?

Szczepionki zawierają małe ilości unieszkodliwionych wirusów, bakterii lub innych czynników chorobotwórczych. Zadaniem szczepionek jest stymulacja układu odpornościowego Twojego kota do produkcji przeciwciał. Przeciwciała mają zdolność zwalczania infekcji, nie dopuszczając do rozwoju ciężkich i często śmiertelnych chorób.

Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy kotów (katar koci)

Jest bardzo powszechną chorobą zakaźną kotów wywoływaną przez wirus. Choroba ta jest bardzo zaraźliwa, bardzo szybko i łatwo przenosi się z jednego kota na drugiego. Objawy zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy kotów mogą przyjąć formę umiarkowanej gorączki, utraty apetytu, kichania, wypływu z oczu i nosa oraz kaszlu. Na zachorowanie w szczególności narażone są kocięta, jednakże choroba może wystąpić u kota w każdym wieku. Kot, który przeszedł tę chorobę może być jej nosicielem przez całe życie.

Kaliciwiroza kotów

Chorobę tę również wywołuje wirus i podobnie jak w przypadku zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy objawy dotyczą górnych dróg oddechowych. Kaliciwiroza kotów występuje na całym świecie i również jest wysoce zaraźliwa. Objawy tej choroby to gorączka, charakterystyczne wrzody i pęcherze na języku oraz zapalenie płuc, którego przebieg może być umiarkowany bądź też ciężki, w zależności od szczepu wirusa. Leczenie kaliciwirozy jest bardzo trudne. Również w tym przypadku kot, który przechorował kaliciwirozę, może być jej nosicielem do końca życia. Ponadto mogą utrzymywać się przewlekle objawy, takie jak: katar, łzawienie, choroby dziąseł.

Panleukopenia kotów

Choroba ta jest wywoływana przez wirus tak oporny, że może przeżyć ponad rok poza organizmem kota! W związku z tym wirus panleukopenii kotów jest niezwykle powszechny i częstotliwość zakażeń u nieszczepionych kotów waha się między 90 a 100%. Szczepienie profilaktyczne przeciwko tej zazwyczaj śmiertelnej chorobie jest absolutnie niezbędne. Objawy panleukopenii to apatia, biegunka, wymioty, ciężkie odwodnienie oraz gorączka. Na szczęście skuteczność szczepienia jest bardzo wysoka w zapobieganiu chorobie, podczas gdy leczenie jest bardzo trudne i nawet jeśli uda się uratować kota, może on być źródłem zakażenia dla innych kotów przez bardzo długi czas.

Białaczka kotów (FeLV)

Zakażenie wirusem białaczki kotów wywołuje nieodwracalne zmiany w układzie odpornościowym kota, których następstwem może być szereg zakażeń, może także skutkować występowaniem nowotworów, takich jak chłoniak. Zakażony kot może nie wykazywać objawów obecności wirusa przez miesiące, a nawet lata, cały czas mając jednak zdolność zarażania innych kotów, które mają z nim kontakt. Możliwe są badania w celu ustalenia statusu FeLV Twojego kota, warto je przeprowadzić. Jeżeli Twój kot nie jest zakażony, ale jest prawdopodobne, że kontaktuje się z kotami zakażonymi,
szczepienie przeciwko tej śmiertelnej chorobie może być zalecone przez Twojego lekarza.

Zakażenie Chlamydophila kotów

Chlamydofiloza to choroba bakteryjna, odpowiedzialna za 15–20% wszystkich chorób układu oddechowego u kotów. Jest niezwykle zaraźliwa, szczególnie u młodych kociąt. Powoduje miejscowe zakażenie błon śluzowych oczu, może również wywoływać poważne zmiany w płucach. Chlamydophila może być przenoszona na ludzi poprzez kontakt bezpośredni. Szczepienie jest preferowaną
i skuteczną metodą zapobiegania tej chorobie.

Wścieklizna

Jest to nieuleczalna choroba wirusowa, atakująca centralny układ nerwowy prawie wszystkich ssaków, włączając w to ludzi. Przenoszona jest poprzez kontakt ze śliną zakażonego zwierzęcia (również dziko żyjącego: lisa, szopa i nietoperza) poprzez ugryzienie lub każde inne uszkodzenie skóry. Wścieklizna jest nieuleczalną, śmiertelną chorobą, groźną dla wszystkich zwierząt i ludzi. W Polsce obowiązkowym szczepieniem przeciwko wściekliźnie objęte są tylko psy. Jeśli Twój kot wychodzi na zewnątrz i ma kontakt z innymi zwierzętami powinien bezwzględnie być zaszczepiony przeciwko wściekliźnie.

Jak skuteczne jest szczepienie?


Ultrasonografia

Ultrasonografia opiera się na zasadach akustyki. Sonda, którą przykłada się do ciała, wysyła i odbiera fale ultradźwiękowe. Fale, z zależności od gęstości tkanek, ulegają rozproszenia lub odbiciu. Fale odbite są przetwarzane przez aparat i wyświetlana w postaci obrazu.

Każdy narząd ma swój charakterystyczny obraz czyli echo. I tak:
  • obraz bardzo jasny (świecący na biało) nazywany jest hiperechogennym, cieniują tak np. tkanka tłuszczowa czy kamienie moczowe
  • obraz, który jest naprzemiennie jasny i ciemny, tworzący swoistego rodzaju mozaikę określa się jako heteroechogenny m.in. zaawansowany stan zwyrodnienia wątroby
  • obraz prawie czarny lub całkowicie czarny odpowiednio nazywa się jako hipoechogenny lub aechogenny np.: pęcherz moczowy czy wnętrze cysty

  • Do zalet USG należy zaliczyć bezsprzecznie jego bezinwazyjność, bezbolesność, bezpieczeństwo oraz łatwość wykonania badania. Wadą jest często subiektywność oceny badającego oraz jedynie stwierdzenie obecności i wielkości zmiany bez możliwości podania jej charakteru. Np. widoczny okrągły twór na śledzionie wielkości 2x1cm jest określany guzem. Na podstawie badania USG nie można ocenić czy jest to krwiak, ropień czy nowotwór.
    W wielu przypadkach samo stwierdzenie zmiany pomaga i wystarcza do wdrożenia leczenia.

    Wśród chorób, dla których USG stanowi ostateczne rozpoznanie należy zaliczyć: ropomacicze, torbiele i cysty prostaty, wgłobienie jelit, kamienie w drogach moczowych i żółciowych, ciała obce w przewodzie pokarmowym.
    Ciekawym zastosowaniem USG jest rozpoznawanie i monitorowanie przebiegu ciąży. Za pomocą ultrasonografi już około 3 tygodnia można stwierdzić obecność płodów, a od 4 tygodnia oceniać ich żywotność. Należy jednak pamiętać, ze badanie USG nie służy do oceny ilości płodów w miocie.

    Jak należy przygotować psa do badania:
  • przegłodzić zwierzę przez ok.12 h (poprawia to obrazowanie)
  • nie pozwolić, żeby zwierzę wysikało się przed wizytą
  • pamiętać o tym, że zwykle niezbędne jest wygolenie badanej partii ciała
  • jeśli zwierzę ma tendencję do puszczania gazów – ich ilość redukuje się przez podanie silimetikonu np. Espumisanu (gaz utrudnia badanie)

Kamień nazębny
Dlaczego warto regularnie usuwać kamień nazębny?
Czym jest kamień nazębny skąd się bierze?

Kamień nazębny w skrócie składa się z płytki nazębnej. Czyli z ponda 500 rodzajów bakterii i substancji przez nie wydzielanych, którymi głównie są polimery cukrowe. Całość jest przesycona najczęściej przez fosforany i węglany wapnia. Tworząc twardy szaro-żółty lub brunatny nalot w pierwszej kolejności na kłach u psów w drugim roku życia, a u kotów nawet wcześniej. Szybkość powstawania zależna jest od pokarmu, wody spożywanej przez zwierzę oraz predyspozycji własnych poszczególnych zwierzaków.

Jakie stanowi zagrożenie?

Gromadzący się kamień wchodzi do kieszonek zębowych i w sposób mechaniczny uciska okoliczne tkanki. Stwarza również warunki do rozwoju bakterii beztlenowych, wywołujących stan zapalny. Staje się to przede wszystkim źródłem bólu dla naszego zwierzaka ale jest także jedną z przyczyn nieprzyjemnego zapachu z jamy ustnej. Ból utrudnia naszym milusińskim pobieranie pokarmu co stanowi oczywisty dyskomfort. W przypadkach skrajnego zaniedbania kamień nazębny powoduje utratę uszkodzonych zębów.

Jak z nim walczyć?

Walczyć można w zasadzie w jeden sposób, poprzez mechaniczne usunięcie. Do tego celu stosowane są specjalne urządzenia wytwarzające dużą ilość drgań o niskiej amplitudzie – nazywane pizodentami lub skalerami. Są one zarówno łatwe jak i bezpiecznie w zastosowaniu. Większość dobrych lecznic i klinik weterynaryjnych ma taki sprzęt na swoim wyposażeniu.

Inną sprawę stanowi zapobieganie przed pojawieniem się ponownie kamienia nazębnego. Tutaj ilość metod jest większa. Od odpowiedniej karmy (np. Hill’s Canine t/d lub Royal Dental), które podczas rozgryzania w sposób mechaniczny usuwają kamień i dodatkowo w swoim składzie zawierają substancje wiążące węglany stanowiące główny składnik kamienia. Poprzez stosowanie kilka razy w tygodniu specjalnych past dla psów, aż do podawania psom różnego rodzaju gryzaków.

[/list]

Kleszcze i pchły
Kleszcze i pchły

Kleszcze i pchły to pasożyty, które żywią się krwią, powodując wiele dolegliwości i poważnych problemów zdrowotnych. Ugryzienia pcheł u jednych zwierząt pozostają niezauważone, z powodu mikroskopijnych ranek, u innych – uczulonych na pchły – mogą wywoływać intensywny świąd, rozległe zmiany na skórze, utratę włosa, a nawet wrzody. Alergiczne pchle zapalenie skóry jest wynikiem ekstremalnej wrażliwości na ślinę pcheł, to dość częsta przypadłość szczególnie u psów. Masowy atak pcheł może powodować anemię, szczególnie u szczeniąt i kociąt. Pchły przenoszą również choroby, przede wszystkim tasiemczycę. Pchły są jednym z żywicieli niektórych tasiemców, niezbędnych dla ich pełnego rozwoju. Kleszcze przenoszą wiele chorób groźnych zarówno dla ludzi, jak i
zwierząt. U ludzi najczęściej występująca w Polsce choroba przenoszona przez kleszcze to borelioza, u psów niezwykle groźna i często śmiertelna – babeszjoza.

Pchły

Dorosłe pchły są bezskrzydłymi owadami, zazwyczaj mniejszymi od ziarna sezamu. Owady te żywią się krwią zwierząt. Ich nieproporcjonalnie wydłużona tylna para nóg daje im niezwykłą zdolność do skoków. Trzymając się pazurami sierści, ich podobne do igły części aparatu gębowego uszkadzają skórę, aby ssać krew.
Samica pchły składa 30–50 jaj dziennie. Jaja pchły spadają na podłoże, gdzie w ciągu kolejnych 2 dni wylęgają się z nich larwy. Pchle larwy chowają się w ciemnych miejscach na legowisku psa, na podłodze, na dywanach lub w tapicerce. Przez około tydzień larwy żywią się między innymi odchodami dorosłych pcheł, okruchami i płatkami skóry, a następnie zawijają się w kokony, aby przeobrazić się w poczwarki. Poczwarka może pozostać w tym stadium przez bardzo długi czas. Najwcześniej po tygodniu poczwarki wychodzą z kokonów i przeobrażają się w dorosłe pchły, kiedy czują, że pies, kot lub inne zwierzę, które może stać się potencjalnym żywicielem, jest w pobliżu. Kolejny cykl rozwojowy pchły, który trwa minimalnie 12 dni, a maksymalnie 180 dni, może rozpocząć się na nowo.

Kleszcze

Kleszcze są bezskrzydłymi pasożytami, które żywią się wyłącznie krwią ludzi i zwierząt. Są wyposażone w aparat nazywany organem Hallera, który jest detektorem ciepła, co pozwala kleszczom precyzyjnie ustalić lokalizację zwierzęcego lub ludzkiego źródła pokarmu. Kiedy już je odnajdzie spada na powierzchnię skóry, przebija ją i rozpoczyna wysysanie krwi.
Kleszcze przenoszą bardzo niebezpieczne zarówno dla ludzi, jak i zwierząt choroby, między innymi: boreliozę, babeszjozę i kleszczowe zapalenie mózgu. W ostatnich latach w Polsce odnotowuje się zdecydowany wzrost zachorowań na choroby przenoszone przez kleszcze. Pasożyty te można spotkać na terenie całej Polski. Zamieszkują przede wszystkim tereny leśne, podmokłe, porośnięte trawą. Na atak kleszczy jesteśmy narażeni nie tylko w lesie, czy na wsi, ale także w miejskich parkach i skwerach, wszędzie tam, gdzie występuje roślinność i jest wilgotno. Niektórzy sądzą, że kleszcze spadają
z drzew. W rzeczywistości, żyją one w ściółce i w poszukiwaniu swych żywicieli wspinają się na trawy i krzewy nie wyżej niż na wysokość 20–70 cm.
Ukłucie kleszcza zazwyczaj jest niezauważalne. Po wkłuciu się kleszcz wtryskuje do rany ofiary ślinę, która zawiera substancje działające przeciwbólowo. Jeśli pasożyt zakażony jest bakteriami, wirusami lub zarażony pierwotniakami może dojść do rozwoju poważnej choroby.
W celu usunięcia kleszcza należy uchwycić go delikatnie pęsetą przy samej skórze i wyciągnąć zdecydowanym ruchem obrotowym. Usunięty w ten sposób kleszcz nie zostanie uszkodzony i nie ma niebezpieczeństwa wylania się zawartości jego ciała, w której mogą znajdować się czynniki zakaźne. Po wyjęciu pasożyta miejsce ukłucia należy starannie zdezynfekować. Jeśli mamy wątpliwości czy potrafimy sami bezpiecznie usunąć kleszcza ze skóry psa należy udać się do lekarza weterynarii.

Jak można zapobiegać inwazjom pcheł i kleszczy?

Biorąc pod uwagę zagrożenia, jakie wiążą się z pchłami, a tym bardziej z kleszczami, absolutnie nie należy bagatelizować problemu regularnego zabezpieczania przed nimi. W sezonie kleszczowym, a także wówczas, kiedy Twój pies lub kot jest narażony na inwazję pcheł, powinieneś dbać o jego regularne zabezpieczanie przeciwko pasożytom zewnętrznym, pamiętając o aplikacji preparatu przeciwko pasożytom zewnętrznym w takich odstępach czasu, aby nie utracił swoich właściwości. Dostępnych jest wiele rodzajów preparatów przeciwko pchłom i kleszczom. Występują one w postaci: sprayów, kropli, obroży. Charakteryzują się także różnym mechanizmem działania. Niektóre działają na pchły i kleszcze dopiero wówczas, kiedy nastąpi kontakt za skórą zwierzęcia, a inne posiadają dodatkowe właściwości odstraszające pasożyty – właściwości repelencyjne. W zależności od rodzaju zastosowanego preparatu różny jest czas jego skutecznego działania. Spośród dostępnych preparatów wyróżnia się takie, które doskonale sprawdzają się u psów, a mogą być wręcz szkodliwe dla kotów. Oprócz właściwego doboru preparatu, bardzo ważny jest także sposób jego aplikacji. Brak oczekiwanej skuteczności zastosowanego preparatu może być wynikiem niewłaściwego doboru, nieprawidłowej aplikacji, niedostosowaniem koncentracji substancji czynnej do masy ciała, utraty właściwości specyfiku na skutek wykąpania psa, lub kota z użyciem detergentu bezpośrednio przed podaniem preparatu lub zbyt wcześnie po podaniu.
Ponieważ jest wiele czynników wpływających na skuteczność zabezpieczenia przed pasożytami, po preparat przeciw kleszczom i pchłom należy udać się do lekarza weterynarii. Twój lekarz doradzi, jaki preparat będzie najwłaściwszy dla Twojego zwierzęcia, pomoże we właściwej aplikacji i poinstruuje, w jaki sposób należy postępować, aby właściwości podanego preparatu utrzymywały się w przewidzianym dla niego czasie.

Stres sylwestrowy

Co robić?

Zastosować preparaty feromonowe lub łagodne środki uspokajające na kilka – kilkanaście dni przed sylwestrem.
Polecamy: dfuzor i aerozol D.A.P, obroże feromonwe, Kalm Aid, Stres Out, Kalm Vet.

Czego nie robić?

Nie należy pocieszać psa, który wykazuje objawy lękowe. Głaskanie i inne formy okazywania troski utrwalają nie pożądane zachowania, ponieważ dla psa są one nagrodą.

Karanie nie jest odpowiednim postępowaniem. Potwierdza jednie, że jest się czego bać (kojarzenie negatywne).

Odizolować psa od przyczyn niepokoju:
  • zasłonięcie okien ogranicza dodatkowe bodźce wzrokowe
  • włączenie rytmicznej muzyki służy “zamaskowaniu” odgłosów fajerwerków
  • zajęcie psa zabawą (np. kule smakule wypełnione przysmakami) lub nowa zabawka pomaga odwrócić uwagę od wystrzałów
  • przygotowanie miejsca, gdzie pies może się schować (rodzaj budy)
  • u psów które w wyniku stresu nie mają wymiotów bądź biegunki można wykorzystać po posiłkową senność tj. nakarmić psa późnym popołudniem, żeby wieczorem miał jeszcze pełny żołądek

  • Na spacery wychodzić zawsze na smyczy – zmniejsza to ryzyko ucieczki psa wystraszonego nagłym wystrzałem. Dobrze jest wybrać się na spacer odpowiednio wcześniej – nim rozpocznie się huczne świętowanie.